Jul 26, 2024 4:25 PM - Connect Newsroom

ਮੁਲਕ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੇ ਦੋਹੀ ਪਾਸੀ ਸਿਆਸਤ ਨੱਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਉਹਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਢੱਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਰੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਬੇਵੱਸ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੀਆਂ ਵਲਗਣਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਨਾਚ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉੱਠ ਕੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਡੱਕ ਸਕਦਾ ਪਰ ਸੱਤਾ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੱਝੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੋਪਾਂ, ਬੰਦੂਕਾਂ ਤਾਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
25 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਗਿਲ ਦੀ ਜੰਗ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗ ਦਾ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰਕਾਰਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ 40 ਦਿਨ ਬੋਫੋਰਜ਼ ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਟਾਈਗਰ ਹਿੱਲ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਸਾਏ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਨੇ ਪਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮੋਰਚਾ ਫਤਿਹ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ‘ਦੁਸ਼ਮਣ’ ਨੂੰ ਪਛਾੜਣ ਲਈ ਨਿੱਤਰਦੇ ਵੇਖਦਾ ਸਾਂ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਾਬੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅਨਾਥ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਤਾਬੂਤ ਦਾ ਢੱਕਣ ਖੁੱਲਦਾ ਵੇਖਣਾ ਡਾਹਢਾ ਦੁੱਖ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਈ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਜੰਗੀ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅੱਜ ਕਾਰਗਿਲ ਜੰਗ ਦੀ ਯਾਦ ਮਨਾਉਣ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੋਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇਤਾ ਲੋਕ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਜੰਗ ਦੀ ਆਪੇ ਮਿਥੀ ‘ਸਫਲਤਾ’ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਜ਼ਰੂਰ ਥਾਪੜਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣੇ ਕਿ ਆਖਰ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੜੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਰੂਸ ਅਤੇ ਯੂਕਰੇਨ ਦੀ ਜੰਗ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜੀ ਇਸਰਾਈਲ ਅਤੇ ਹਮਾਸ ਦੀ ਜੰਗ ਆਖਰ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਲੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗਾਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਕੀ ਕੋਈ ਦੱਸ ਸਕੇਗਾ ਕਿ ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੀ ਹਾਸਲ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਕਸਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਛਿੜੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਖੌਤੀ ਹੈਂਕੜਬਾਜ਼ੀ, ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਗੰਦੀ ਖੇਡ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਭੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਅੰਨ੍ਹਾ ਵਪਾਰ ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਜਨਤਕ ਮੰਚਾਂ ’ਤੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਘਾਣ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੀ ਅਤੇ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਹੋ ਰਹੀ ਇਸ ਕਹਿਰ ਭਰੀ ਜੰਗੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਠੱਲ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।.......ਆਮੀਨ
ਜੁਗਿੰਦਰ ਸੰਧੂ




